गोष्ट तशी नेहमीचीच पण दोन क्षण विचार करायला लावणारी. 
एक फुगेवाले काका मला नेहमी दिसायचे सायकलवर फुगे विकताना. पुढे एक छोटा मुलगा आणि मागे एक मुलगी बसलेलीअसायची. खूप प्रेमळ असे हे काका. जास्तीत जास्त फुगे विकले जावे हीच एक तळमळ आणि हेच एक स्वप्न. फुग्यासारख त्याचं आयुष्य म्हटलं तर खूप सुंदर पण क्षणभंगुर. स्वतःच्या पाच मुलांना चांगले संस्कार,चांगल शिक्षण देण्याची तळमळ कायम त्यांच्या डोळ्यात दिसायची. त्यासाठी घ्याव्या लागणाऱ्या कष्टांची,येणाऱ्या अडथळ्यांची जाणीव क्षणात विरून जायची. 
दोन मुली ट्रेन मध्ये वस्तू विकायच्या,एक मुलगी घर सांभाळायची आणि बायको दुसऱ्यांच्या घरची काम करायची. प्रत्येकाच्या डोळ्यात स्वप्न एकाच आपलं घरं आणि आपलं नातं. जरी ते रक्ताच्या पलीकडचं होत. दोन मुल जरी त्यांची असली तरी तीन मुली मात्र फुटपाथ,कचरा कुन्दिजवळ अशा कठीण परिस्थितीत त्यांना मिललेल्य. 'मुली' असूनही इतक्या कठीण परीस्थितीत कसं सांभाळू हे दडपण त्या दोघांनाही कधीच आलं नाही. कारण नात्यासाठी भरपूर वेळेची,पैशाची,काहीतरी special करण्याची गरज नव्हती . गरज होती फक्त संवादाची आणि एकमेकांबद्दलच्या ओढीची.नातं ही एकच गोष्ट पुरेशी होती त्यांच्या स्वप्नांना सत्यात उतरवण्यासाठी. 
मला रोज त्या काकांकडे बघून काहीतरी वेगळं जाणवायचं. एकदा फुगे घ्यायच्या निमित्ताने मी त्यांना विचारलं न समोर आली इतकी सुरेखगोष्ट. त्या काकांनी एकाच वाक्यात मला आयुष्याच सार सांगितलं जे कदाचित अनेक पुस्तकं वाचूनही मला कधी कळलं नसतं ते म्हणाले, 'आयुष्यासाठी मी नाही तर आयुष्य माझ्यासाठी आहे.'